Flatland: The movie (2007). Σκηνοθέτες: Dano Johnson, Jeffrey Travis. Αποσπάσμα ταινίας από τη συλλογή "Mathematics in Movies" του Oliver Knill (Department of Mathematics-Harvard University

Πλοκή επεισοδίου: Μια περιήγηση στη Χωροχώρα από τη σφαίρα, βοηθά το τετράγωνο να γνωρίσει την τρίτη διάσταση.

A beautiful mind. (2001). Σκηνοθέτης: Ron Howard. 4ο απόσπασμα (25:56-27:02)

Πλοκή: Έτος 1947 κι ο John Nash σε ηλικία μόλις 22 ετών, σπουδαστής στο Princeton, θα καταπλήξει τους πάντες με το εκπληκτικό του ταλέντο στα μαθηματικά. Ευφυής, αλλά χωρίς ικανότητα ν' αναπτύξει κοινωνική ζωή, κυριευμένος από την εμμονή του να βρει μια ιδέα πραγματικά νεωτεριστική. Σύντομα προάγεται σε διδάκτορα, ανατρέποντας μια θεωρία του Adam Smith, πατέρα της μοντέρνας οικονομίας και βρίσκει μια θέση στο MIT. Την ίδια εποχή συνεργάζεται σε κυβερνητικές υπηρεσίες αποκωδικοποιώντας μυστικούς κώδικες, ενώ γνωρίζει την Alicia με την οποία και παντρεύεται. Όμως μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα η περίοδος ευτυχίας θα τελειώσει, ξεκινώντας μια άλλη, γεμάτη παρανοϊκές ψευδαισθήσεις που θα οδηγήσουν στη διάγνωση της σχιζοφρένειας και σε εκτεταμένες θεραπείες.

Malevich Kazimir (Μάλεβιτς Καζιμίρ)

Ρώσος ζωγράφος και σχεδιαστής (1878-1935). Μαζί με τον Μοντριάν υπήρξαν οι σημαντικότεροι πρωτοπόροι της  Γεωμετρικής Αφηρημένης τέχνης. Άρχισε να εργάζεται με ύφος κοινότυπο μεταϊμπρεσιονιστικό, αλλά από το 1912  ζωγράφιζε αγροτικά θέματα με βαρύ «σωληνόμορφο» ύφος, όμοιο με εκείνο του Λεζέ.   Άλλα έργα του συνδύαζαν τη διάσπαση της εξωτερικής μορφής του Κυβισμού με την αναπαραγωγή της εικόνας του Φουτουρισμού. Ο Μάλεβιτς εντούτοις φλεγόταν από την επιθυμία «να απελευθερώσει την τέχνη από το βάρος του αντικειμένου» και προώθησε το κίνημα του Σουπρεματισμού το οποίο έφερε για πρώτη φορά την αφηρημένη τέχνη σε μια γεωμετρική , τόσο ριζοσπαστική απλότητα. Ισχυρίστηκε ότι έκανε έναν πίνακα «που δεν αποτελείται παρά από ένα μαύρο τετράγωνο σε ένα λευκό φόντο» μόλις το 1913, αλλά τα έργα των σουπρεματιστών έγιναν γνωστά στο κοινό της Μόσχας το 1915, γι’ αυτό είναι συχνά δύσκολο να χρονολογηθούν τα έργα του. Ο Μάλεβιτς απομακρύνθηκε από την απόλυτη αυστηρότητα πλαγιάζοντας τα κάθετα ορθογώνια, προσθέτοντας περισσότερα χρώματα και εισάγοντας μια πρόταση για Τρίτη διάσταση, ακόμη κι ένα βαθμό ζωγραφικού χειρισμού, αλλά το 1918 επέστρεψε στα πιο καθαρά του ιδεώδη με μια σειρά έργων με τίτλο Άσπρο πάνω σε Άσπρο. Μετά από αυτό φαίνεται ότι κατάλαβε πως δεν θα μπορούσε να συνεχίσει άλλο αυτόν τον δρόμο και ουσιαστικά εγκατέλειψε την αφηρημένη ζωγραφική. Ασχολήθηκε περισσότερο με τη διδασκαλία, το γράψιμο και με τη δημιουργία τρισδιάστατων μοντέλων τα οποία ήταν σημαντικά για την ανάπτυξη του Κονστρουκτιβισμού.   

Σε ένα ακόμα πιο σκοτεινό κείμενό του, ο φίλος μου επιθυμεί τώρα να αποκηρύξει τις Κυκλικές ή αριστοκρατικές τάσεις του –όπως ήταν φυσικό-του αποδόθηκαν από κάποιους σχολιαστές. Ενώ αναγνωρίζει την πνευματική δύναμη χάρη στην οποία μερικοί Κύκλοι διατήρησαν επί αιώνες την υπεροχή τους έναντι του πλήθους των συμπατριωτών τους, πιστεύει ότι η ίδια η ιστορία της Επιπεδοχώρας, χωρίς καμιά ανάγκη δικής του ερμηνείας, αποδεικνύει πως οι Επαναστάσεις δεν μπορεί να πνίγονται πάντα στο αίμα και πως η Φύση, περιορίζοντας την γονιμότητα των Κύκλων, προδίκασε τελικά την πτώση τους-«και σ΄αυτό», λέει, «βλέπω την επιβεβαίωση του μεγαλειώδους Νόμου όλων των κόσμων, σύμφωνα με τον οποίο ενώ η σοφία του Ανθρώπου νομίζει ότι δουλεύει για την εκπλήρωση ενός σκοπού, η σοφία της Φύσης τον οδηγεί στην εκπλήρωση κάποιου άλλου, εντελώς διαφορετικού και πολύ ανώτερου». Κατά τ΄άλλα, παρακαλεί τους αναγνώστες του να μην υποθέσουν ότι η παραμικρή λεπτομέρεια της καθημερινής ζωής στην Επιπεδοχώρα αντιστοιχεί υποχρεωτικά σε κάποια λεπτομέρεια της Χωροχώρας. Παρ΄όλα αυτά ελπίζει ότι το έργο του, εκτός από διασκεδαστικό, μπορεί να φανεί χρήσιμο στους κατοίκους εκείνους της Xωροχώρας που διαθέτουν μετριοπάθεια και διαλλακτικότητα, σ΄αυτούς που-μιλώντας για κάτι σημαντικό που ξεπερνάει τις αισθήσεις-δεν θα πουν ούτε «Αυτό είναι αδύνατον» ούτε «Προφανώς είναι έτσι, το ξέρουμε».

Abbot, Ε. Α. (1999). Η Επιπεδοχώρα. Αθήνα: Εκδόσεις Αιώρα. σελ. 15-16